|
Telefony
GPRS - Opis technologii
Pakietowa transmisja danych szybko zdobyła sobie uznanie wśród użytkowników telefonii komórkowej. Na sukces usługi GPRS wpłynęło kilka czynników: po koszt rozbudowy sieci o obsługę protokołu GPRS był niski, po drugie rewolucyjny sposób naliczania opłat za połączenia, po trzecie zdecydowanie szybsze, niż w przypadku standardowych połączeń, transfery danych.
Struktura sieci
Wprowadzenie usługi GPRS nie wymaga instalowania nowych nadajników w stacjach bazowych (BTS). Operatorzy nie muszą zatem ponosić wysokich kosztów rozbudowy sieci. Do transmisji danych wykorzystuje się istniejącą infrastrukturę komunikacji radiowej. Istotną zmianą w przypadku GPRS jest jednak wprowadzenie nowej sieci służącej wyłącznie do transmisji danych.
 Każda stacja bazowa podłączona jest do PCU (Packet Switching Unit) – urządzenia rozdzielającego dane między sieć komutowaną a pakietową. Dane głosowe przekazywane są dalej do Mobile Switching Center (MSC), natomiast pakiety danych wędrują do nowej sieci transportowej składającej się z dwóch elementów - SGSN (Serving GPRS Support Node) oraz bramki GGSN (Gateway GPRS Support Node). SGSN to urządzenie obsługujące zestawienie połączeń GPRS oraz zapewniające współpracę z infrastrukturą GSM, GGSN realizuje natomiast współpracę z sieciami opartymi na protokołach IP i X.25. (patrz rys.)
Pakietowa transmisja danych
W przypadku GPRS dane przesyłane są w postaci pakietów. Każdy pakiet ma swój indywidualny adres dzięki któremu dane po dotarciu do adresata są ponownie składane. Pakietowa transmisja danych jest korzystna zarówno dla użytkownika jak i dla operatora sieci. Dla operatora, ponieważ pozwala na bardziej efektywne wykorzystanie sieci (podczas np. przeglądania stron WWW wykorzystywana jest tylko część dostępnego pasma) W czasie gdy internauta czyta np. zawarte na stronie informacje jego pasmo może być wykorzystane do transmisji danych dla innego abonenta. Z punktu widzenia użytkownika GPRS również może być korzystny. Koszt połączenia naliczany jest bowiem nie w zależności od długości połączenia lecz w zależności od ilości przesłanych danych. Z tą cechą GPRS wiąże się jeszcze jedna korzyść tzw. always on – czyli cały czas online - abonent może być cały czas w sieci i nic go to nie kosztuje. W przypadku gdy nastąpi żądanie wysłania lub odebrania danych, połączenie nawiązywane jest błyskawicznie. Telefon i stacja bazowa ustalają tylko, który kanał jest w danej chwili wolny. Jeśli sieć nie jest przeciążona, to transmisja danych nawiązywana jest bez konieczności przeprowadzania czasochłonnej procedury logowania.
Szybsze transfery danych
Standardowy telefon GSM może nadawać z maksymalną szybkością ponad 13 kbit/s. GPRS umożliwia ośmiokrotne zwiększenie tej prędkości. Teorytycznie transfery danych mogą być jeszcze szybsze – jest to jednak uzależnione od sposobu kodowania. (patrz tabelka.) Z uwagi na mogące wystąpić w sieci zakłócenia do transmisji wykorzystuje się dwa pierwsze sposoby kodowania: CS1 CS2. pozwalające uzyskać maksymalne transfery rzędu odpowiednio 72.4 i 107.2 kbit/s.
| Schemat kodowania |
Szybkosc |
| CS1 |
9.05 |
18.1 |
27.15 |
36.2 |
45.25 |
54.3 |
63.35 |
72.2 |
| CS2 |
13.4 |
26.8 |
40.2 |
53.6 |
67.0 |
80.4 |
93.8 |
107.2 |
| CS3 |
15.6 |
31.2 |
46.8 |
62.4 |
78.0 |
93.6 |
109.2 |
124.8 |
| CS4 |
21.4 |
42.8 |
64.2 |
85.6 |
107.0 |
128.4 |
149.8 |
171.2 |
Terminale
Przez pewien czas po wprowadzeniu usług GPRS na rynku nie było aparatów obsługujących te technologię. Wkrótce pojawiła się Motorola T260 i był to przez dłuższy czas jedyny dostępny u polskich operatorów telefon obsługujący GPRS. Na początku roku 2002 liczba aparatów obsługujących GPRS była już znacznie większa. Niezależnie od marki, wielkości oraz szybkości przesyłania danych, aparaty obsługujące GPRS podzielić można na trzy grupy - tzw. terminale klasy A, B i C. Terminale klasy A pozwalają na jednoczesną transmisję dwóch strumieni informacji przesyłanych z wykorzystaniem standardowego połączenia komutowanego oraz połączenia GPRS. Możliwe jest więc jednoczesne prowadzenie rozmowy oraz np. pobieranie danych z Internetu. Teminale klasy B również obsługują oba rodzaje transmisji jednak tylko jeden z nich w określonej chwili. Oznacza to, że np. podczas przeglądania stron WWW w chwili, gdy nadchodzi połączenie głosowe, transmisja GPRS jest chwilowo zawieszana. Terminale klasy C mogą obsługiwać jedną z technik transmisji po jej ręcznym wyborze przez użytkownika – niektóre z nich mogą być w ogóle pozbawione możliwości prowadzenia standardowych połączeń głosowych.
| 
